• BIST 97.149
  • Altın 282,758
  • Dolar 5,7454
  • Euro 6,3899
  • Siirt 36 °C

Felipe Melo'dan flaş beyanatlar!

Felipe Melo'dan flaş beyanatlar!
Felipe Melo'dan flaş beyanatlar!!Galatasaray'ın Brezilyalı orta saha oyuncusu Felipe Melo Galatasaray Dergisi'ne flaş beyanatlarda bulundu.Melo özellikle Fenerbahçe derbisine bilendiğini açıkladı.

Felipe Melo'dan flaş beyanatlar!Melo, birçok konuda çarpıcı açıklamalar yaparken; Fenerbahçe ile Kadıköy'de oynanacak mücadeleye ilişkin ifadeler de kullandı.
 
İşte o röportaj:
 
Dünyanın bir uzak köşesinden gelip de Galatasaray tarihini değiştiren oyuncular vardır. Mesela Hagi, mesela Prekazi. Mesela Popescu. Taffarel. Onları tarife pek gerek yoktur, adlarını anmak kâfidir. Sadece isimleri ile bir zihin dolusu hatıra canlanır. Onlardan biri ile baş başayız şimdi. 2011 yazından bu yana Türkiye’de yaşanan Felipe Melo gerçeğinin karşısındayız. Sözü geçmişten aldık, bugüne baktık, geleceğe uzandık…
 
 
Geride kalan 3,5 yılın özetini isteyerek başlayalım…
Fazla bir şey söylemeye gerek yok, her şeyi kazandık Türkiye’de. Kazandığımız şampiyonluklar ve kupalarla birlikte harika bir dönem oldu.
 
Hiçbir kulüpte çok uzun süre kalmadın, sürekli önüne bir fırsat çıktı ve ileri adımlar attın. Daha sonra buraya geldin ve yıllardır da buradasın. Ne değişti?
Almeria’da çok güzel bir yıl geçirmişken, Fiorentina büyük bir teklif yaptı. Transferin tüm tarafları için iyi bir teklifti ve daha büyük hedefler adına Fiorentina’ya katıldım. Fiorentina’dayken hedeflediğimiz her şeyi yaptık. Şampiyonlar Ligi’ne katılmak istedik ve katıldık da. Sonra benzer bir şekilde Juventus’a gittim, iki yılda 100 kadar maça çıktım. Ancak biraz zorlu bir dönemdi çünkü bir tek futbolcu vardı kendini her zaman öne atan, o da bendim. O dönemki Juventus, şimdiki Milan ya da Inter gibi bir durumdan geçiyordu. Ben kendimi ortaya koyarken herkes kendisini saklıyor gibiydi. Bundan dolayı ayrılmak istedim. Buraya geldiğimde ise her şey daha farklıydı, daha farklı hedeflerimiz vardı, bu hedeflerimiz doğrultusunda ilerlediğimiz için de çok mutluyum.
 
Yıllar sonra baktığında, Galatasaray’da geçirdiğin yıllar hayatının neresinde olacak?
Burada bir sıralama yapmamak gerekir çünkü bunların hepsi geçmişime ait konular ve ben ileride geçmişime baktığımda attığım tüm adımları sırasıyla düşüneceğim. Örneğin Almeira’ya gitmeseydim önüme büyük kapılar açılmayacaktı belki de. Tanrı’ya şükürler olsun ki Almeria’ya gitmişim; Fiorentina gibi, Juventus gibi takımlarda oynadım ve sonrasında buraya geldim. Galatasaray’da çok şey kazandık ve buranın biraz daha özel bir durumu var.
 
Sence taraftar neden seni bu kadar çok seviyor?
Bunu cevaplamak çok zor, ben söyleyemem, onlara sormak gerekir.
 
O zaman taraftar gözüyle soralım. Bugün birçok Galatasaray taraftarını sahaya koysak “Melo gibi” oynamaya çalışır. Biraz da sahada kendimizi görüyor olabilir miyiz?
Sadece istek ve arzuyu ortaya koymakla ilgili olmadığını düşünüyorum. Örneğin 2010 Dünya Kupası’na baktığımızda benim hem kısa hem uzun pas yüzdem çok yüksekti. Belki bu gibi faktörler de etkilidir ancak dediğim gibi yine de bu sorunun cevabını taraftar daha iyi bilir, ben daha çok neye göre değerlendirdiklerini bilmiyorum.
 
“KİMSEYİ KENDİMDEN GÜÇLÜ GÖRMÜYORUM”
 
Kendi mevkiinde en beğendiğin futbolcu kim?
Yaya Toure. Çok güçlü. O bölgede en iyisi kendisi. Manchester City’de biraz daha önde oynuyor ama o rolde onun üstüne tanımıyorum.
 
Sen kendini kaçıncı sıraya koyarsın?
Ben kimseyi kendimden daha güçlü görmüyorum. Yaşıma rağmen komple bir futbolcu olduğumu düşünerek kimseyi üstümde görmüyorum. İlk 5’te olduğumdan eminim. Örneğin Pirlo’yu izliyorum, çok önemli bir futbolcu, inanılmaz yetenekleri var, topu ayağına aldığında fenomen oluyor ama top kazanmak için hiçbir şey yapmıyor. Şu anda Milan’da oynayan Essien, bence Chelsea döneminde komple bir futbolcuydu. Gol atıyordu, top kazanıyordu, fiziksel olarak çok güçlüydü… Ama şu anda düşüşte olduğunu söyleyebiliriz. Bir de Kroos var, o da Pirlo gibi. Bu tarz oyuncuları seyrederken keyif alırsınız, belki beni seyrederken aynı keyfi almazsınız ama ben takımımı ileri taşımayı seven bir futbolcuyum, zor anlarda insiyatif alıyorum. Topu ayağıma aldığımda da kötü olmadığımı düşünüyorum, o yüzden kendimi onlardan eksik hissetmiyorum. Onlardan daha iyi olduğumu da söylemiyorum, hepimiz oradayız diyebilirim, aynı yerdeyiz. Belki de bu yüzden Avrupa’nın en iyi Brezilyalı orta sahası ödülünü kazandım.
 
Başka hiçbir futbolcuda görmediğim bir özelliğin var, ki bunu tribünden izlemek çok keyifli oluyor. Bazı anlarda topa gerçekten de bir pitbull gibi konsantre oluyorsun, vücudun hafifçe öne eğik bir şekilde rakibin ayağındaki topa odaklanıyorsun ve o top nereye giderse gitsin mutlaka bir şekilde dokunuyorsun, en kötü ihtimalle taçla sona eriyor pozisyon. Bunu yaparken nasıl bir psikoloji içine giriyorsun?
Bu psikolojiyi çocukluktan beri taşıyorum içimde. Şöyle bir benzetme yapabiliriz bununla ilgili; topu bir tabak olarak düşünelim, o tabağın içindeki yemeği yemek istersiniz. Benim bu yemeği her zaman yemem gerekiyor, bu yüzden de her zaman topa dokunmalıyım.
 
Türkiye’deki insanları öyle bir standarda alıştırdın ki, artık başka bir oyuncu oynasa göklere çıkarılacağı oyunu sen oynadığında eleştirildiğin oluyor.
İnsanların alışkın olduğu bir performans grafiği vardır ve onu daha çok tutturan futbolcular öne çıkar. Geçen yıl Messi için “eski Messi değil” deniyordu, 40 tane gol attı. Tek bir futbolcu vardı onu geçen, o da Cristiano Ronaldo’ydu. İnsanlar 60-70 gol atmasına alışkın olduğu için kötü bir performans olarak değerlendiriyor ancak Cristiano Ronaldo dışında herkesten daha iyiydi. Beni kötü olarak nitelendirdikleri bir maçta belki markajlarda sert değilimdir ya da kaymaları yapmamışımdır ancak mutlaka çok fazla top kazanmışımdır ve taktiksel olarak mükemmel oynamışımdır. İnsanlar o performansı görmediklerinde biraz daha olumsuz değerlendirebilir ancak önemli olan bir performans grafiğini tutturabilmek. Bir maça damga vurup da sonraki maçlarda hiçbir şey yapamamak çok fazla anlam ifade etmez.
Koşu mesafenin düşük olduğu yönünde eleştiriler yapılıyor. Bunlara cevap vermek ister misin?
Bu insanların ne düşündükleri umurumda değil çünkü futboldan anlamadıkları için öyle diyorlar. Gerçekten hiç umrumda değil, o yüzden fazla bir şey söylemeyeceğim. Yine aynı kişiden örnek vereceğim. Messi az koşuyor ama hat-trick yapıyor. Ben az koşmuşum ama iki tane gol pozisyonu hazırlamışım, elli tane top kapmışım, bütün toplarda ben varım, kötü mü oynamış oluyorum? Belki de her pozisyon koşmayı gerektirmiyordur.
 
Çok konuşulan bir futbolcusun. Türkiye’de haksızlığa uğradığın konular olduğunu düşünüyor musun?
Açıkçası ben bu konuları konuşmayı sevmiyorum. Geçen sefer konuşmadım iki maç ceza verdiler. Ağzımı açıp tek kelime söylesem büyük yankı uyandırıyor o yüzden fazla bir şey söylemek istemiyorum. Sadece bir konuya değineceğim. “Felipe Melo kayarak çok sert müdahaleler yapıyor” deniyor. Uzun sayılabilecek bir süredir buradayım, bana böyle bir pozisyon göstersinler. Ben hiçbir rakibimi sakatlamak için bir hamle yaptığımı hatırlamıyorum. İnsanlar oynadığımız futbola bakarak insani değerlerimizi yargılıyor. Ben kendi takımım için böyle bir mücadele veriyorum, “benim takımım” diyebildiğim bir takımda diğer futbolculara göre daha sert bir görüntü çizebilirim ama ben kendi takımım için yapıyorum bunu, ter döktüğüm takım için böyle bir mücadele veriyorum. Buradaki ilk senemde, Fenerbahçe’nin sahasında şampiyonluğu böyle kazanabildik, kendi görüntümüzü ortaya koyarak. Sahanın dışına geldiğimizde ise benim dört tane çocuğum ve güzeller güzeli bir eşim var; benim kocaman bir ailem var ve ben sahada gördüğünüzden çok daha sakin bir insanım. Sadece maç esnasında kesinlikle takımım için her şeyi yapabilecek bir futbolcuyum ve açıkçası diğer takımlardan yapılan eleştirileri pek umursadığımı söyleyemeyeceğim çünkü ben kendi takımım için mücadele ediyorum. Galatasaray’ın olduğu gibi her takımın böyle mücadele eden futbolcuları vardır, o yüzden eleştirileri duymuyorum bile.
 
Sezona Cesare Prandelli ile başlamıştık. Fiorentina’da da onunla birlikte çalışmıştın, sence neden başarılı bir dönem olmadı?
Tabii ki Prandelli buraya başarısızlık için gelmedi, tam tersi bizimle birlikte büyük başarılar kazanmak için geldi. Şunu söyleyebilirim ki biz hiçbir zaman onun dönemindeki kadar çalışmadık, hatta o kadar çok çalıştık ki hepimiz çok yorgunduk. Ama o burada yeni bir düzen oturtmak istiyordu; yeni bir antrenman sistemi, yeni bir oyun sistemi… Bunun bir başarısızlık olarak görülmemesi gerekiyor çünkü futbolda böyle dönemler sürekli yaşanır. Örneğin Mourinho, Real Madrid’e Şampiyonlar Ligi’ni kazanma hedefiyle gitti ama olmadı, ardından Carlo Ancelotti geldi ve kazandı. Bu demek değil ki Mourinho başarısız bir antrenör. Sadece bazen kimya tutmaz futbolda. Dediğim gibi Prandelli döneminde hepimiz çok çalışıyorduk, çok istekliydik ama futbola yansıtamadık. Yansıtamadığımız için de maalesef olmadı.
 
Derbilerdeki skorer kimliğini neye borçluyuz?
Tanrı’ya sormamız gerek. Ben defansif orta saha olarak oynuyorum ve gol pozisyonuna girme ihtimalim yüksek değil. Ama gerçekten de bir şekilde böyle oluyor ve bu beni çok mutlu ediyor.
 
Yıllardır Selçuk İnan ile birlikte dolduruyorsunuz Galatasaray orta sahasını, maçları birlikte domine ediyorsunuz. Partnerini nasıl değerlendirirsin?
Biri ile uzun yıllar birlikte oynadığınızda her şey otomatikleşiyor ve futbol oynamak size daha büyük keyif vermeye başlıyor. Artık dördüncü senemiz, birbirimizin özelliklerini çok iyi biliyoruz ve ne yapmamız gerektiğini otomatik olarak anlayıp hayata geçiriyoruz. Bu anlamda aramızdaki ilişki çok özel. Biz Galatasaray’ın zor döneminden sonra beraber geldik ve Galatasaray’ı tekrar ayağa kaldırıp şahlandırabildik. Her şeyi kazanmayı başardık ve bence Galatasaray tarihine birlikte geçtik.
 
Sneijder?
Harika bir insan ve harika bir futbolcu. Benim iyi bir arkadaşım. Birlikte bir kupa kazandık ve kendisinden bize yeni kupalar kazandırmasını bekliyorum. Inter’e Şampiyonlar Ligi’ni kazandırdı, çok büyük bir futbolcu ve beklentilerim çok yüksek kendisinden. Çünkü hepsini yapabilecek seviyede.
 
Bir taraftar gibi konuşuyorsun. Hep daha fazlasını istemek profesyonelliğinin gereği mi yoksa bir nevi taraftarlık mı?
İkisi de değil, bu Felipe Melo’ya özgü karakteristik bir durum. Yetinememek, her şeyin en yükseğini arzulamak... Benim karakterim bu.
 
31 yaşındasın ve ligin en iyi oyuncularından birisin. Fiziksel özelliklerin ön planda olduğu bir mevkide oynuyorsun. Kaç yıl daha bu standardı tutturabileceğini düşünüyorsun?
Sen dua etmeye gider misin? Ben her zaman dua etmeye giderim ve Tanrı’yla konuşur, yardım isterim. Yarını hiçbir zaman bilemeyiz. Futbol kariyerim belki yarın bitecek, belki de 40 yaşıma kadar devam edeceğim. Bunun yanıtını yalnızca Tanrı bilebilir.
Galatasaray’ı biraz olsun takip eden herhangi bir insan için milli takımdaki yerin garanti olurdu ancak kadroya alınmadın ve hepimiz buna çok üzüldük…
(Araya girerek) Ben üzgün değilim. Başta üzülmüş olabilirim ancak şu anda üzgün değilim.
 
Dünya Kupası’nı izlerken ne hissettin?
Bunu söyleyemem.
 
Turnuvanın ardından seni milli takıma ilk davet eden teknik direktör Dunga takımın başına geçti. Milli Takım hedefin devam ediyor mu?
Kesinlikle devam ediyor. Tanrı’nın açtığı bir kapıyı kimse kapatamaz. Ne yapıp edip milli takıma dönmem gerekiyor ve tek özgüvenim işimi iyi bir şekilde yapmak, dua etmek ve şükretmek. Evet, Dunga beni daha önce milli takıma çağırdı. Bunun için önce Tanrı’ya, sonra da Dunga’ya çok teşekkür ediyorum. O çok sevdiğim bir arkadaşım ve hayatım boyunca da öyle olacak.
 
“HER ŞEYİ ROBERTA İLE BİRLİKTE BAŞARDIK”
Biraz da yeşil alanın dışına taşarsak; Roberta Melo ile başlamak istiyorum. Gerek tribünde, gerek internet üzerinden yaptığı yorumlarla iyi bir Galatasaray taraftarı portresi çiziyor. Sana verdiği desteğe de şahit olabiliyoruz…
Tabii ki öyle. Evlendiğinde tek bir kişi olursun, biz Tanrı karşısında tek bir kişiyiz. Ben futbolda ne kazandıysam onunla birlikte kazandım. Onunla karşılaşmadan önce bir sürü şey yapmış olabilirim ancak ondan sonra bütün hayatımda ne kazandıysam onun sayesinde. Burada da söylenir mi bilmiyorum ama Brezilya’da “büyük bir adamın arkasında büyük bir kadın vardır” diye bir söz var. Ama bence bu cümle çok yanlış. Bir kadın, bir adamın hiçbir zaman arkasında olmaz, yanında olur. Biz Roberta ile yan yana önemli başarılar kazandık.
 
Nasıl tanıştığınızı anlatır mısın?
Onu ilk kez bir partide gördüm. Porto Allegre’de bir öğleden sonraydı. Roberta bana bakmadı bile, Felipe Melo’nun kim olduğunu da bilmiyordu. Sonrasında biraz uğraşıp numarasına ulaştım, konuştuk ve buluşmaya ikna ettim…
 
İtalya’da verdiğin bir röportajda ilişkinizin ilk dönemlerinde yaşanan bir Japon yemeği faciasından söz ediyorsun! Japon yemeğini çok sevdiğini söylüyorsun ancak chopstick’ler geldiğinde işin rengi değişiyor. Öyle mi oldu gerçekten?
Tam olarak öyle olmadı, anlatayım. Bir gün yemeğe gittiğimizde bana Japon yemeklerini sevip sevmediğimi sordu, ben de “Ben Japonum” diye cevap verdim. Babam çok severdi Japon yemeklerini. Daha sonra kendi babasıyla birlikte bir Japon restoranına davet etti beni. İlk başta salata almaya gittik, bir tabakla geldi ve içi suşi doluydu. Oysa ben et yemeye gittiğimizi sanıyordum. Roberta “Bak bak ne aldım bize” dedi ve tabağı bana uzattı. Bir tane aldım; çok güzel, çok lezzetli olduğunu söyledim. İkincide de bozuntuya vermemeye çalıştım ancak üçüncüyü yemek zorunda kaldığımda “yeter” dedim ve bunları daha önce hiç yemediğimi itiraf ettim. Bugüne baktığımızda ise suşiyi çok seviyorum.
 
Türkçenin çok zor bir dil olduğunu, 50 yıl da uğraşsan konuşamayacağını söylüyordun. Hâlâ aynı yerde misin?
Çok zor. Beğenmediğim için değil ama bana zor geldiği için asla öğrenemeyeceğim. Ben İngilizceyi bile çat pat konuşuyorum. Futbolu bırakıp Amerika’ya gittiğimde konuşmak zorunda kalacağım ama Miami ya da Orlando’ya gittiğimde çoğunluk İspanyolca konuşuyor zaten. İspanyolca, İtalyanca ve Portekizce konuşuyorum.
 
Futbolu bırakınca ABD’ye mi yerleşeceksin?
Evet, böyle planlıyoruz.
 
Peki buraya ziyarete geldiğini de görebilir miyiz?
Kesinlikle.
 
Birçok futbolcu evde maç izlemediğini söyler. Sense evine geldiğimizde televizyonda Paris Saint Germain’in maçı izliyordun, üzerinde Chicago Bulls tişörtü var ve her taraf spor dergileriyle dolu…
Futbol benim hayatım. Ben futbola, daha genelinde spora aşık bir adamım. NBA’e olan ilgimi zaten biliyorsunuz. Bunun dışında, örneğin Beşiktaş maçından önce UFC izleyebilmek için sabah 6’da uyandım. İyi olmuş, belki de bu sayede gol bile attım o maçta. Yarın sabah 6’da eski bir Brezilyalı efsanenin maçı var, kesinlikle izlemeyi planlıyorum. Belki yarınki Bursaspor maçında da önemli bir şey yaparım.
 
Kadıköy’deki Fenerbahçe maçından önce de var mı, takvim belli mi?
(Bir anda ciddileşerek) Orada nasıl şampiyonluk kazandıysak aynısını ortaya koymamız lazım. İnsanlar “kazanamadılar, kazanamadılar” diye konuşuyor ancak neyi kazanmadık ben anlayamıyorum; biz orada şampiyon olduk.
 
Tabii ki, belki de on galibiyete bedel…
Bence daha fazla. Öncesinde, sonrasında yaşananlar; ışıkların söndürülmesi… Biz orada bir sürü şey kazandık. Bir süredir üç puan alamamış olabiliriz, futbolda böyle şeyler olur. Onlar bizim evimizde 2-1 kazandı da ne oldu? Sahalarında şampiyon olduk. Biz eğer kendi evimizde o maçı kaybetmeseydik onların evinde kupa kaldıramayacaktık. Ki kaybettiğimiz maçı da 13-2 kazanabilirdik. Bundan on yıl sonrasında kimse Felipe Melo’nun olduğu Galatasaray’ın kendi evinde Fenerbahçe’ye 2-1 yenildiğini konuşmayacak. Ama yüz yıl sonra bile Felipe Melo’nun oynadığı Galatasaray’ın Fenerbahçe’nin sahasında şampiyonluk kazandığı konuşulacak.
 
BİR SPORSEVER OLARAK FELIPE MELO
Basketbolda idolün var mı? Bir basketbolcu olsan kim olurdun?
Dennis Rodman. Uyku bile uyumazdım Bulls’u izlemek için. İnanılmaz oyunculara sahiplerdi. Küçücük bir televizyonda onları izlerdim. Chicago Bulls benim için tarihsel öneme sahip bir takımdır çünkü onları seyrederek büyüdüm. Daha sonra maçlarına da gitme fırsatı buldum. İlk gittiğim maçta Oklahoma City ile oynuyorduk ve kazandık. Daha sonra San Antonio Spurs’ü yendiğimiz maçı da yerinde izledim. Bugünkü oyunculara baktığımızda Lebron James de tabii ki çok büyük bir yetenek ancak şu andaki idolüm Kevin Durant. Ben aslında tek bir takımın taraftarı değilim, bir sürü oyuncu ya da takımı beğeniyor ve destekliyorum. Miami Heats de sevdiğim bir takım. San Antonio Spurs’ü izlediğimde insanı delirtebilecek oyuncular görüyorum, o kadar iyiler ki, örneğin Ginobili… Miami’yi seviyor olsam da Oklahoma ile oynadıkları maçta Kevin Durant’in performansı nedeniyle bir yerden sonra maçı Oklahoma’nın kazanmasını istedim. Sadece tarihsel olarak kendimi adadığım bir takım vardı ve o da Chicago Bulls. Umarım ki futbolu bıraktığımda oraya gider ve kendime özel bir yer ayırtırım.
 
Başka hangi sporlarla ilgileniyorsun?
Tenisi çok severim. Avrupa’da ilk oynadığım takım Mallorca’ydı biliyorsunuz ve orada Rafael Nadal’ın amcası (Miguel Angel Nadal) ile oynardık. Rafael Nadal’ı çok seviyorum. Serena Williams’ın stilini de çok beğenirim. Usain Bolt’un ismini mutlaka vermeliyim, çok büyük bir heyecan duyarak izliyorum. Spor dünyası fenomenlerle dolu, sanırım saymak işimizi çok uzatır…
 
Carlos Arroyo ile birlikte bir fotoğrafınızı gördük geçenlerde. Taraftarın iki kahramanı aynı karede buluştu. Arroyo hakkında ne düşünüyorsun?
Öncelikle bizler kahraman değiliz. Benim için birisinin hayatını kurtaran bir polis kahramandır. Biz belki idol olabiliriz. Kahraman çok büyük bir kelime. Ben Afrika’daki çocuklara bir şeyler gönderdiğimde, Brezilya’da yokluk çeken insanlara yardım edebildiğimde, çocuklarımın oynamadıkları oyuncakları ya da artık küçük gelen giysilerini bir paket yapıp onlara ulaştırabildiğimde o insanlar için kahraman olabilirim belki. Ancak sahanın içinde başardıklarımız bizi kahraman yapmaz.
 
Arroyo’ya gelirsek… İnanılmaz bir karaktere sahip olduğunu düşünüyorum. Zaten çok iyi bir basketbolcumuz, yeteneğiyle ilgili herhangi bir şey söylemeye gerek duymuyorum. Kriz döneminde de burada kalmayı tercih etti, para varmış yokmuş sorun etmedi. Bana göre bu şekilde renklerimize bağlılığını kanıtladı. Böyle de olması gerekiyor.
 
Galatasaray taraftarının sana olan sevgisinin nedenini senin açıklayamayacağını söylemiştin. Peki böyle bir kulübün efsaneleri arasına girmek, burada yıllarca hatırlanacak bir oyuncu olmak neler hissettiriyor?
Evet bunu ben yanıtlayabilirim. Her futbolcunun hedefi bu olmalı. Ben Almeria’da bir sezon oynadım; o sezon UEFA Kupası Şampiyonu Sevilla’yı deplasmanda 4-1 yendik, Barcelona ile berabere kaldık, Real Madrid’i yendik ve yine deplasmandaki Valencia maçını kazandık.  Negredo, Diego Alves gibi çok önemli futbolculara sahiptik ve çok iyi oynadık. Sonrasında taraftarlar beni Almeria’nın gelmiş geçmiş en iyi futbolcusu seçti. Bu inanılmaz bir şey benim için. Ben orada yalnızca bir yıl oynadım ve sokağa bile çıkamıyordum, bütün taraftarlar etrafımı çeviriyordu. Bir futbolcu için bundan daha güzel bir duygu düşünemiyorum. Juventus’la hiçbir şey kazanmadık. Galatasaray formasıyla Torino’ya döndüğümde taraftarlar müthiş bir coşkuyla beni çağırdı. Bunun çok önemli bir şey olduğunu düşünüyorum. Bir takımın unutulmazları arasına girmek, benim torunlarıma anlatacağım bir şey. Ve ben tüm bunları Tanrı’ya bağlıyorum. Fenerbahçe’nin sahasında şampiyonluk kupasını almak, bir maçın son dakikasında kaleye geçip penaltı kurtarabilmek hep onun sayesinde.
 
5 An ile Felipe Melo
 
Yaşadığınız güzel anları, eski arkadaşlarınızla her görüşmenizde yeniden anar mısınız? Ezbere bildiğiniz şiirleri tekrar tekrar okur musunuz? Sevdiğiniz bir romanı almaz mısınız elinize bir kez daha, bir kez daha? Felipe Melo’nun bize yaşattığı pek çok andan aldığımız keyif de bunlardan aşağı değil. En ince ayrıntısına kadar belleğimize kaydetmiş de olsak, geriye dönüp bir defa daha hatırlanmaya değer…

Bu haber toplam 3181 defa okunmuştur
Bu habere henüz yorum eklenmemiştir.
Diğer Haberler
GÜNCEL
ANKET
Hükümetin bölge için son aylardaki politikasından memnun musunuz?
Tüm Hakları Saklıdır © 2006 Siirt Haber Ajansı | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0 541 941 04 68 | Haber Sistemi: CM Bilişim